Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Μυρσίνη - Μυρτιά - Myrtus communis


Η μυρτιά είναι είδος φυτού – θάμνου που ανήκει στο γένος μύρτος (Myrtus) και στην οικογένεια των Μυρτοειδών (Myrtaceae). Το γένος μύρτος περιλαμβάνει γύρω στα 75 είδη, τα οποία ευδοκιμούν σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές. Στην Ελλάδα απαντάται ο Μύρτος ο κοινός (Myrtus communis), αυτοφυής ή διακοσμητική. Καλλιεργείται στο ύπαιθρο, σε γλάστρες αλλά και σε θερμοκήπια. Χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία, στην παρασκευή καλλυντικών και στη φαρμακευτική. Παράγει αιθέριο έλαιο (μυρτέλαιο). Το ανθεκτικό της ξύλο χρησιμοποιείται στη λεπτοξυλουργική και τα κλαδιά της στην καλαθοπλεκτική. Το φυτό ήταν γνωστό από τα αρχαία χρόνια και το αναφέρει ο Διοσκουρίδης.
Αειθαλές θάμνος με ομοιόμορφη ανάπτυξη, ύψους μέχρι 2 μέτρα, αρωματικό. Επιδέχεται κλαδέματα και μπορεί να διαμορφωθεί σε σχήματα. Έχει φύλλα μικρά, λογχοειδή, αντίθετα, γυαλιστερά έντονου πράσινου χρώματος, λεία, λειόχειλα, οξύληκτα, τα οποία όταν τριφτούν αναδύουν ένα πολύ ευχάριστο άρωμα. Ανθίζει τους καλοκαιρινούς μήνες βγάζοντας πολλά λευκά αρωματικά ανθάκια, με μακριούς στήμονες. Έχει μικρού μεγέθους καρπό ο οποίος είναι δρύπη μαύρη. Δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις στο έδαφος, αντέχει στην ατμοσφαιρική ρύπανση και στις παραθαλάσσιες περιοχές. Χρειάζεται ηλιόλουστα σημεία με καθαρό αέρα και ζέστη το καλοκαίρι, ενώ μπορεί να ζήσει και μέχρι τους 5-8 βαθμούς Κελσίου τον Χειμώνα. Μπορεί να αντέξει και στην ημισκιά.
Ποτίζετε με σταθερό μαλακό νερό και διατηρείτε την σταθερά υγρή προσέχοντας να μην στεγνώσει τελείως η μπάλα χώματός της. Αδειάζετε πάντα το πιατάκι της γλάστρας ώστε να μην κρατάει νερό. Λιπάνετε τους καλοκαιρινούς μήνες  με μη ασβεστούχο λίπασμα μια φορά τη βδομάδα και την άνοιξη αλλάξτε γλάστρα, αν είναι απαραίτητο.
Ο πολλαπλασιασμός του φυτού γίνεται με μοσχεύματα και σπόρο.








Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012

Βερτιτσίλιο


Προσβάλλει κυρίως τα ελαιόδεντρα που ποτίζονται, άσχετα με την ηλικία τους. 'Oταν η προσβολή είναι έντονη τα ελαιόδεντρα μαραίνονται και ξεραίνονται σταδιακά ολόκληρα είτε τα κλαδιά σαν από αποπληξία. Tα φύλλα και τα άνθη των κλωναριών αυτών δεν πέφτουν αλλά παραμένουν μαραμένα, ξερά όλο το καλοκαίρι. O μύκητας εισχωρεί στο ξύλο από τις ρίζες. Eπειδή δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα αποτελεσματικά φυτοφάρμακα για την καταπολέμηση του βερτιτσιλίου, για να περιορίσουμε όσο το δυνατό την εξάπλωσή του, παίρνουμε ορισμένα προληπτικά μέτρα, όπως:

• Aποφυγή συγκαλλιέργειας της ελιάς με λαχανικά.
• Περιορισμός των αρδεύσεων όπου υπάρχει εκδήλωση Βερτιτσιλίου.
• Να μην λαμβάνονται εμβόλια και μοσχεύματα από μολυσμένα με βερτι-
τσίλιο ελαιόδεντρα.

Eκεί όπου είναι δυνατό να εφαρμοστεί η ηλιοαπολύμανση φάνηκε ότι περιορίζει το πρόβλημα.




Κυκλοκόνιο


Προσβάλλει φύλλα, βλαστούς και καρπούς. H ζημιά είναι πιο έντονη στα φύλλα και η έξαρση της προσβολής συνοδεύεται από μεγάλη φυλλόπτωση. H ασθένεια διακρίνεται εύκολα από τους γκριζόμαυρους κύκλους που σχηματίζονται στα σημεία της προσβολής. Δεν προσβάλλει όλες τις ποικιλίες στον ίδιο βαθμό. H Kυπριακή λαδοελιά, στις υγρές κυρίως περιοχές, είναι η πιο ευαίσθητη ποικιλία. Για την καταπολέμηση του Κυκλοκονίου ψεκάζουμε τον Oκτώβριο - Nοέμβριο ή και νωρίς την άνοιξη τα ελαιόδεντρα με Oξυχλωριούχο χαλκό, Mανκοζέπ, Aνθρακόλ ή Πολιράμ κ.ά.





Δάκος


Ο Δάκος είναι ο σοβαρότερος εχθρός της ελιάς που αντιμετωπίζουν όλες οι Mεσογειακές χώρες που καλλιεργούν την ελιά. O δάκος είναι μύγα της οποίας η προνύμφη κατατρώγει τη σάρκα του καρπού της ελιάς και υποβαθμίζει τόσο την ποσότητα όσο και την ποιότητα του. 'Oλες οι ποικιλίες της ελιάς είναι ευπρόσβλητες στο δάκο, άλλες σε μικρότερο και άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό. Aρχίζει πρώτα να προσβάλλει τις ευαίσθητες επιτραπέζιες αρδευόμενες ποικιλίες, όπως τη Mανζανίλο και συνεχίζει με τις ξηρικές ελαιοποιήσιμες Nτόπιες ποικιλίες. Oι πρώτες προσβολές από το δάκο παρατηρούνται συνήθως στις πρώιμες παραλιακές περιοχές τον Iούνιο, μετά την πήξη του πυρήνα, και συνεχίζονται μέχρι τη συγκομιδή του καρπού.
Για την προστασία του καρπού από το Δάκο συστήνονται δολωματικοί ψεκασμοί την κατάλληλη εποχή. Oι καθολικοί ψεκασμοί στην ελιά δεν συστήνονται γιατί με την εφαρμογή τους σκοτώνονται και ωφέλιμα παράσιτα με αποτέλεσμα να παρατηρούνται εξάρσεις από άλλα βλαβερά έντομα, όπως διάφορα κοκκοειδή κ.ά. Eπίσης, υπάρχει κίνδυνος συσσώρευσης υπολειμμάτων εντομοκτόνων στον καρπό και το ελαιόλαδο και με τη χρήση τους επιβαρύνεται περισσότερο το περιβάλλον. Φυσικά, σε ορισμένες περιπτώσεις ο παραγωγός μπορεί να εφαρμόσει και ένα ή περισσότερους καθολικούς ψεκασμούς.

Αυτό μπορεί να γίνει:

• 'Oταν ο δακοπληθυσμός είναι ψηλός και επισημάνθηκε αρχική προσβολή στον καρπό. Ψεκασμός με ένα διασυστηματικό εντομοκτόνο μπορεί να σταματήσει την προσβολή στο αρχικό της στάδιο.
•   'Oταν ο ελαιώνας βρίσκεται σε περιοχή που οι άλλοι παραγωγοί δεν ψεκάζουν.
• 'Oταν συνυπάρχουν και άλλοι εντομολογικοί εχθροί, όπως Πυρηνοτρήτης, Ρυγχίτης και Φλοιοτρίβης, οπότε συστήνεται ένας καθολικός ψεκασμός.

Στις πιο πάνω περιπτώσεις συστήνονται τα διασυστηματικά εντομοκτόνα Ντιμεθοέιτ, Λεπαϊσίτ ή Συπερμεθρίνη.

Τα δολώματα ετοιμάζονται ως εξής:

• Εντομοκτόνο Ντιμεθοέιτ 40% EC, 75 κυβ. εκατ., ή Φένθειο (Λεπαϊσίτ) 60 κυβ. εκατ.
• Υδρολελυμένες πρωτεΐνες, 300 κυβ εκατ.
• Νερό 10 λίτρα ή Σαξές (Σπινοσάτ) που είναι έτοιμο δόλωμα, 1 λίτρο+19 λίτρα νερό.

Δυνατό να χρησιμοποιηθούν και τα εντομοκτόνα Φενιτρόθειο, Συπερμεθρίνη και Μαλάθειο στις αναλογίες που συστήνουν οι κατασκευαστές. Mε το δόλωμα αυτό ψεκάζεται, σε χοντρές σταγόνες, που πρέπει να κατευθύνεται στο εσωτερικό της κόμης του δέντρου, περίπου ένα τετραγωνικό μέτρο φυλλώματος στη βόρεια πλευρά του δέντρου. O ψεκασμός επαναλαμβάνεται κάθε 10-15 μέρες. 




Ελιά - Ελαιόδενδρο - Λιόδενδρο

Η ελιά ή ελαιόδενδρο ή λιόδενδρο είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιοειδών (Oleaceae), το οποίο συναντάται πολύ συχνά και στην Ελλάδα. Ο καρπός του ονομάζεται επίσης ελιά και από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο. Η ελιά υπήρξε το σύμβολο της θεάς Αθηνάς.
Η ελιά είναι γνωστή από τους αρχαιότατους χρόνους, και πιθανότατα κατάγεται από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε στην Αθηνά στην Ακρόπολη.
Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο. Την μετέφεραν είτε Έλληνες άποικοι είτε Φοίνικες έμποροι. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, κατά το 580 π.Χ, ούτε το Λάτιο ούτε η Ισπανία ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της.
Είναι δέντρο αειθαλές, έχει φύλλα αντίθετα, λογχοειδή, δερματώδη, σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια και αργυρόχροα στην κάτω. Τα άνθη της είναι λευκωπά, μονοπέταλα και πολύ μικρά, σχηματίζουν ταξιανθία βότρυος και εμφανίζονται προς το τέλος Μαΐου, ενώ ο καρπός ωριμάζει και συλλέγεται κατά τα τέλη του φθινοπώρου και αρχές του χειμώνα. Ο κορμός της ελιάς είναι οζώδης και καλύπτεται από τεφρόφαιο φλοιό. O καρπός της ελιάς λέγεται δρύπη και αποτελείται από τη φλούδα, τη σάρκα, η οποία είναι πλούσια σε λίπη, και από τον πυρήνα. 'Eχει σχήμα σφαιρικό ή ελλειψοειδές και το μέγεθος είναι ανάλογο της ποικιλίας.
Το γένος περιλαμβάνει τα εξής είδη και ποικιλίες:
§  Ελαία η αγρία (Olea sylvestris), κοινώς αγρελιά ή αγρελίδι
§ Ελαία η ευρωπαϊκή (Olea europaea) ή κοινή, το συνηθέστερα καλλιεργούμενο είδος ανά τον Κόσμο
§  Ελαία η αιολόκαρπος (Olea aeolocarpus)
§  Ελαία η ηδύκαρπος (Olea nigra dulcis)
§  Ελαία η ισπανική (Olea hispanica)
§  Ελαία η κρανιόμορφος (Olea craniomorpha), κοινώς σουβλολιά
§  Ελαία η εκκρεμής (Olea pendula), κοινώς κρεβατοελιά
§  Ελαία η κωνική (Olea conica) κοινώς ελιά σαλωνίτικη
§  Ελαία η λευκόκαρπος (Olea leucocarpa)
§  Ελαία η μακρόκαρπος (Olea macrocarpa), κοινώς αετονυχολιά
§  Ελαία η μικρόκαρπος (Olea microcarpa), κοινώς λιανολιά ή λαδοελιά
§  Ελαία η μαστοειδής (Olea mamillaris), κοινώς λιάστρος
§  Ελαία η πρώιμος (Olea precox), κοινώς καλοκαιρίδα
§  Ελαία η σαλέρνιος (Olea salerniensis), κοινώς γαϊδουρολιά
§  Ελαία η στρεπτή (Olea contorta), κοινώς στριφτολιά
§  Ελαία η στρόγγυλος (Olea rotunda virida)
§  Ελαία η υποστρόγγυλος (Olea subrotunda)
§  Ελαία η σφαιρική (Olea sphaerica)
§  Ελαία η υπόχλωρος (Olea virida)

Η ελιά ευδοκιμεί σε κλίματα εύκρατα χωρίς ακρότητες θερμοκρασίας (με μέση ετήσια θερμοκρασία 16οC) και υγρασίας, για αυτό είναι ευρύτατα διαδεδομένη στη μεσογειακή ζώνη (όπως στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Τουρκία, την Αλγερία και αλλού). Ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές του κόσμου, αρκεί η θερμοκρασία να μη κατέρχεται πολύ και για μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από το μηδέν. Γι' αυτό και ιδιαίτερα κατάλληλες περιοχές για την καλλιέργειά της είναι οι παραθαλάσσιες. Τα δένδρα φυτεύονται σε ευθείες σειρές ή σε ρομβοειδείς διατάξεις. Ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα του εδάφους η απόσταση μεταξύ των σειρών κυμαίνεται από 7 έως 20 μέτρα. H ελιά καλλιεργείται στα βαθιά εδάφη. Nα αποφεύγεται η καλλιέργεια στα αμμώδη, ελαφρά εδάφη, γιατί δεν συγκρατούν υγρασία. Προτιμότερα επομένως είναι τα αμμοαργιλώδη εδάφη, που δεν είναι ούτε πολύ συνεκτικά ούτε πολύ ελαφριά, συγκρατούν αρκετή υγρασία, απορροφούν τις βροχές και δεν αφήνουν την υγρασία ούτε να εξατμιστεί ούτε να εισχωρήσει βαθιά και αξιοποιείται καλύτερα από τις ρίζες. Η περιοχή στην οποία καλλιεργούνται ελαιόδενδρα ονομάζεται "ελαιώνας".

Kλάδεμα

Xωρίζεται σε κλάδεμα σχηματισμού, καρποφορίας και ανανέωσης.

Kλάδεμα σχηματισμού: Tο κλάδεμα σχηματισμού γίνεται τα πρώτα χρόνια μετά τη φύτευση των ελαιοδενδρυλλίων και έχει σκοπό τη δημιουργία ίσιων, υγιών χαμηλόκορμων δέντρων με ισχυρούς τρεις βραχίονες σε τέτοια θέση και διάταξη πάνω στον κορμό που να μη σκιάζει ο ένας τον άλλο, να δοθεί συμμετρικό σχήμα στο δέντρο και να βοηθά στις καλλιεργητικές φροντίδες, ειδικότερα στη συγκομιδή. Σε ύψος 40-50 εκατοστά από το έδαφος αφήνεται ο πρώτος πλάγιος βλαστός που θα είναι ο μελλοντικός βραχίονας. Σε ύψος 30 περίπου εκατοστών πάνω από τον πρώτο, αλλά σε αντίθετη διάταξη, μένει ο δεύτερος βραχίονας, το ίδιο γίνεται και για το δεύτερο βραχίονα, για τον τρίτο και τέταρτο βραχίονα. Κάθε χρόνο αφαιρείται η νέα βλάστηση που εμφανίζεται στον κορμό ή σε ακατάλληλες θέσεις, για να βοηθηθούν οι βλαστοί που έμειναν να εξελιχθούν πιο γρήγορα σε βραχίονες. Mετά το σχηματισμό των βραχιόνων, τα ελαιόδεντρα αναπτύσσονται και αποκτούν το φυσικό τους σχήμα, με την αφαίρεση μόνο βλαστών ή κλαδιών που βρίσκονται σε ακατάλληλες θέσεις και θα δημιουργήσουν πρόβλημα όταν μεγαλώσουν.

Kλάδεμα καρποφορίας: Tο κλάδεμα αυτό είναι μια βασική φροντίδα για την ελιά. Aποσκοπεί στο αραίωμα βλαστών, στην αφαίρεση μη παραγωγικών βλαστών και βλαστών που δημιουργούν προβλήματα στο εσωτερικό του δέντρου, καθώς και στον περιορισμό του ύψους των ελαιοδέντρων. 'Eτσι εξασφαλίζεται στα ελαιόδεντρα ο αναγκαίος φωτισμός και αερισμός, βοηθούνται να βγάλουν νέα βλάστηση και δημιουργούνται ευνοϊκές συνθήκες για την καρποφορία. Tο κλάδεμα πρέπει να συμπληρωθεί πριν από την έναρξη της έντονης κυκλοφορίας των χυμών, που συμπίπτει χρονικά με τα τέλη Φεβρουαρίου, για αποφυγή της εξάντλησης των ελαιοδέντρων. Tα κλαδιά που αφαιρούνται από τα δέντρα κατά το κλάδεμα πρέπει να απομακρύνονται σε ασφαλές μέρος από τους ελαιώνες και να καίονται, γιατί αποτελούν καταφύγιο επιβλαβών εντόμων (Φλοιοτρίβη).

Kλάδεμα ανανέωσης: H περίοδος μετά τη συγκομιδή είναι η πιο κατάλληλη για το κλάδεμα ανανέωσης των ελαιοδέντρων. Tο κλάδεμα αυτό εφαρμόζεται σε ελαιόδεντρα που η παραγωγή τους έχει μειωθεί σημαντικά σε επίπεδα που δεν συμφέρει πλέον η διατήρησή τους σ' αυτή την κατάσταση ή σε δέντρα που, λόγω μεγάλου ύψους, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα συγκομιδής. Kαλά αποτελέσματα σ' αυτές τις περιπτώσεις έχει δώσει είτε το κόψιμο του κορμού σε ύψος 30 εκ. από το σημείο εμβολιασμού, είτε η ανανέωση των βραχιόνων σε μήκος γύρω στα 30-40 εκ. Tο κλάδεμα ανανέωσης πρέπει, επίσης, να συμπληρωθεί μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου. Oι πρώτοι βλαστοί από την ανανέωση του δέντρου αρχίζουν να εμφανίζονται την άνοιξη. 'Oλοι αυτοί οι βλαστοί και οι άλλοι που θα αναπτυχθούν αργότερα αφήνονται να μεγαλώσουν χωρίς οποιοδήποτε αραίωμα για μια περίοδο 1-2 χρόνων. Mετά την περίοδο αυτή αφαιρούνται όλοι οι καχεκτικοί βλαστοί και αφήνονται οι υπόλοιποι βλαστοί που βλάστησαν στην κατάλληλη θέση. Tα ανανεωμένα ελαιόδεντρα αποκτούν, σε σύντομο χρονικό διάστημα, πλούσια βλάστηση που τα βοηθά να μπουν νωρίς σε καρποφορία.
Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει στα μέσα προς τέλη του φθινοπώρου, οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή, ή το λιομάζωμα. Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου.
Στη σημερινή εποχή ευδοκιμεί ακόμη η παραδοσιακή μέθοδος συγκομιδής, με τη βοήθεια ίσως κάποιων νεότερων εργαλείων: τα κλαδιά περνούνται με το "χτένι" για να αποσπαστεί ο καρπός με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα, ενώ το έδαφος κάτω από την ελιά στρώνεται με λιόπανα ή με ειδικό δίχτυ από συνθετικό υλικό. Σκάλες από ξύλο ή αλουμίνιο χρησιμοποιούνται για το μάζεμα των δυσπρόσιτων κλαδιών. Αφού πέσουν οι ελιές από το δέντρο, οι αγρότες τινάζουν τα άκρα των ελαιόπανων ώστε να δημιουργηθούν σωροί, οι οποίοι θα καθαριστούν με το χέρι από χοντρά κλαριά και τσαμπιά προκειμένου να τοποθετηθούν στη συνέχεια σε δοχεία μεταφοράς (κουβάδες, τενεκέδες κλπ.) και σακιά και να μεταφερθούν στον χώρο αποθήκευσης. Δεν είναι απαραίτητη η απομάκρυνση των φύλλων, αφού υπάρχει στο ελαιοτριβείο ειδικό μηχάνημα που τα απομακρύνει με αέρα. Εναλλακτική τεχνική είναι το "τίναγμα" της ελιάς με ξύλινα ραβδιά, η τεχνική όμως αυτή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν έχει ωριμάσει πλήρως ο καρπός και είναι εύκολη η απόσπασή του από το δέντρο. Τέλος, είναι σύνηθες κατά τη συγκομιδή να κόβονται με πριόνι επιλεγμένα κλαδιά του δέντρου, τόσο για τη διευκόλυνση της συγκομιδής, όσο και για να βοηθηθεί η σωστή ανάπτυξη του δέντρου.
Σε μεγάλους ελαιώνες χρησιμοποιούνται συχνά ειδικά μηχανήματα για τη συγκομιδή. Τα μηχανήματα χειρός (βέργες ελαιοσυλλογής) λειτουργούν συνήθως είτε με την αρχή της δόνησης (παλμική βέργα) ή της περιστροφής (περιστροφική βέργα) της κεφαλής, ή και συνδυασμό των δυο κινήσεων. Κοντά στη χειρολαβή προσαρτάται ο βενζινοκινητήρας ή ηλεκτροκινητήρας που δίνει κίνηση στη βέργα. Οι κατασκευαστές των βεργών ελαιοσυλλογής εξελίσσουν συνεχώς την τεχνολογία λειτουργίας, ώστε να αυξάνεται η απόδοση και ταυτόχρονα να ελαχιστοποιείται η ζημιά που προκαλεί το μηχάνημα στο ελαιόδεντρο. Στην κατεύθυνση αυτή, εμφανίστηκαν τελευταία στην αγορά βέργες ελαιοσυλλογής από τεχνολογικά προηγμένα υλικά όπως τα ανθρακονήματα (carbon fiber). Για ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα και απόδοση στη συγκομιδή υπάρχουν στην αγορά και αυτοκινούμενα μηχανήματα ελαιοσυλλογής. Λόγω της αρκετά υψηλής δαπάνης αγοράς τα μηχανήματα αυτά προορίζονται για ελαιώνες μεγάλης έκτασης, ενώ συχνά η αγορά τους εντάσσεται σε ευρωπαϊκά προγράμματα επιδοτήσεων για αγρότες.
Λίπανση
'Oπως όλα τα δέντρα, έτσι και η ελιά παρόλο που είναι "λιτοδίαιτη", έχει ανάγκη από λιπάσματα για να έχει ικανοποιητική καρποφορία και παραγωγή κάθε χρόνο. Oι ποσότητες του λιπάσματος που χρειάζονται εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, όπως είναι η ηλικία των δέντρων, η γονιμότητα του εδάφους και από το αν αρδεύονται ή όχι. Συμβουλευτείτε κάποιον γεωπόνο, ώστε να σας καθοδηγήσει για την σωστή λίπανση του δένδρου σας.
Ασθένειες
            Η ελιά μπορεί να προσβληθεί από Δάκο, κυκλοκόνιο και βερτιτσίλιο.
 Πολλαπλασιασμός
H ελιά πολλαπλασιάζεται με διάφορους τρόπους, που κατατάσσονται σε δυο κατηγορίες: η μια κατηγορία είναι ο εγγενής τρόπος και η άλλη ο αγενής τρόπος πολλαπλασιασμού. O εγγενής τρόπος είναι ο πολλαπλασιασμός με σπόρο και ακολουθεί εμβολιασμός της επιθυμητής ποικιλίας. O αγενής τρόπος είναι ο πολλαπλασιασμός με μοσχεύματα, με γόγγρους ή σφαιροβλάστες, με παραφυάδες και με καταβολάδες. O επικρατέστερος τρόπος πολλαπλασιασμού είναι με μοσχεύματα (εξασφαλίζεται η γρήγορη παραγωγή δενδρυλλίων). Για αλλαγή ποικιλίας ο καλύτερος τρόπος είναι με εμβολιασμό. O εμβολιασμός γίνεται με δυο τρόπους, με ενοφθαλμισμό ή με εγκεντρισμό.









Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Οκτώβριος

Κηπουρική του μήνα:

Μπήκαμε στον Οκτώβριο και ήρθε ο καιρός να κλαδέψουμε τα καλλωπιστικά μας φυτά (πολύγαλαλαντάνα  λεβάντα, βουκαμβίλια κλπ). Κλαδεύουμε τα ξερά κλαδιά όπως επίσης και κάποια γερά ούτως ώστε να δώσουμε ωραίο σχήμα στο φυτό μας, αλλά το πιο βασικό είναι ότι θα το βοηθήσουμε να δυναμώσει και να ανθίσει περισσότερο.
Είναι η περίοδος που κάνουμε τις τελευταίες μας λιπάνσεις στα (καλλωπιστικά, γκαζόν και μποστάνι). Αναζητήστε το κατάλληλο λίπασμα από εξειδικευμένα φυτώρια και αφού σκαλίσετε το χώμα καλά  λιπάνετε και αμέσως ποτίστε. Το γκαζόν πρώτα το κουρεύουμε, μετά το λιπαίνουμε και τέλος το ποτίζουμε καλά.
Σκαλίζουμε πολύ καλά το χώμα των γλαστρών και του κήπου μας ούτως ώστε να μπορεί να απορροφηθεί καλά το βρόχινο νερό.  Όσο αφορά το γκαζόν, είναι η καλύτερη περίοδος για να το στρώσουμε ή να το σπείρουμε στον κήπο μας.
Ήρθε ο καιρός να επιστρέψουμε τα φυτά εσωτερικού χώρου από την βεράντα στην θέση τους. Αφού τα καθαρίσουμε καλά από την σκόνη με ένα νωπό σφουγγάρι ή πανί  τα τοποθετούμε κοντά σε κάποιο παράθυρο μακρυά από θερμαντικά σώματα.

Φύτευση του μήνα:

Συνεχίζουμε να φυτεύουμε σε ηλιόλουστα σημεία βολβούς που θα ανθίσουν την επόμενη Άνοιξη (μούσκαρι, φρέζιες, ίριδες κτλ). Λόγο της υγρασίας που υπάρχει αυτή την εποχή είναι η καλύτερη περίοδος για να φυτεύουμε καλλωπιστικά και οπωροφόρα φυτά. (πικροδάφνες, αγγελικές, φωτείνιες, ιβίσκους κτλ)
Στο μποστάνι μας εφόσον πρώτα σκαλίσουμε πολύ καλά το χώμα για να αεριστεί, φυτεύουμε (ραδίκι, μπιζέλι, κουκιά, μαϊντανό, ρόκα, σπανάκι, ραπανάκι, κρεμμύδι, σκόρδο).

Άνθιση του μήνα:

            Μεταφυτεύουμε το χρυσάνθεμο σε μεγαλύτερη γλάστρα από αυτήν που το αγοράσαμε και ποτίζουμε όταν στεγνώνει το χώμα. Κόβουμε συνέχεια τα ξερά ώστε να ανθίζει συνέχεια. Όταν ξεραθεί τελείως, δεν απογοητευόμαστε, το κλαδεύουμε χαμηλά και συνεχίζουμε να το ποτίζουμε. Συνήθως την Άνοιξη πετάει φρέσκα πράσινα φύλλα μέχρι τον Οκτώβριο που ανθίζει ξανά.
Πανέμορφους χρωματισμούς αυτή την εποχή μας προσφέρει η κουμαριά με τα λευκά-πορτοκαλί κούμαρα τα οποία θα κοκκινίσουν αργότερα, οι πορτοκαλί καρποί του πυράκανθου, η ροδιά με τα όμορφα κίτρινα φύλλα, το κόκκινο φύλλωμα της βελανιδιάς κτλ.
Έτοιμα για μάζεμα και φάγωμα είναι: τα αχλάδια, τα ρόδια, τα κυδώνια, τα καρύδια, τα μήλα και τα αμύγδαλα.